شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16710

ما ملامت را به جان جوییم در بازار عشق                                                                                                       کنج خلوت پارسایان سلامت‌جوی را

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را                                                                                                 اول مرا سیراب کن وان‌گه بده اصحاب را

باغبان را گو اگر در گلستان آلاله‌ای است                                                                                                   دیگری را ده که ما با دلستان آسوده‌ایم

چشمان ترک و ابروان جان را به ناوک می‌زنند                                                                                   یا رب که دادست این کمان آن ترک تیرانداز را

 (خصم: دشمن) (جسارت: گستاخی) (توسن: اسب سرکش)

 (پتک: آهن کوب) (هماورد: رقیب) (زه: وتر)

 (دژ: حصار) (شیراوژن: دلاور) (پدرام: آراستگی)

(صرع: بیماری غش) (ابدال: مردان کامل) (دمان: هولناک)

بس عابد را که س_رو بالای تو کشت / بس زاهد را که قدر والای تو کشت

به سعی ظلم کی رفع مظالم می‌شود بیدل / به آب و خنجر و شمشیر نتوان کشت آت_ش را

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت / تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است

گفتم غمت مرا کشت گفتا چ_ه زهره دارد / غم این قدر نداند کآخر تو یار مایی

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی                    به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی

ز تو دارم این غم خوش به جهان از این چه خوش‌تر؟          تو چه دادیم که گویم که از آن بِهَم ندادی

چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین                      به از این درِ تماشا که به روی من گشادی

تویی آن که خیزد از وی همه خرّمی و سبزی                     نظر کدام سروی؟ نَفَس کدام بادی؟