شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17652

مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را / نه مهمان توام آخر به خوان روزی بخوان ما را

کنار از ما چه می‌جویی میان بگشا دمی بنشین / به اقبالت مگر کاری برآید زین میان ما را

‌تو زوری می‌کنی بر ما و ما خواهیم جورت را / کشیدن چون کمان تا هست پی بر استخوان ما را

قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس / ز خواب خوش برانگیزند مست و سرگران ما را

 نه سخن گفتن نباشد هرچه کان را نشنوی / این چنین در دل تصوّر مردم شیدا کند

 چشمم مسیل بود ز اشکم شب دراز / مردم در او نخفت و نخسبند در مسیل

جز کم‌آزاری نباشد مردمی، گر مردمی / چون بیازاری مرا؟ یا نیستی مردم مگر؟

بارها مردم من وز دم تو زنده شدم / گر بمیرم ز تو صد بار بدان سان میرم

من مجرمِ محبّت و دوزخ، فراق یار / وآه درون به صدق مقالم (گفتار)‌ دلالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول‌تر / زیرا که باغ بی تو محلّ ملالت است

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم / دردا که حال عشق برون از مقالت است

گیرم به خون دیده نویسم رساله را / کس را در آن حریم چه حدّ رسالت است

فلق _ کفیل _ سربلندی _ آبگیر

غروب آفتاب _ به عهده گیرنده غرامت _ صاحب افتخار _ برکه

سپیده صبح _ ضمانت‌کننده _ سربلند _ آبگیر

طلوع آفتاب _ ضمانت شده _ سربلند _ برکه