شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 14635

اگرچه صبر من از روی دوست ممکن نیست / همی‌کنم به ضرورت چو صبر ماهی از آب

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر / تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

مرا که گفت دل از یار مهربان بردار / به اعتماد صبوری که شوق نگذارد

خاک بر سر مرا نباید کرد / نبود خاک مر مرا درخورد

 سلطان حسین بایقرا و امیرعلیشیر نوایی در حوزۀ ادبی هرات، ترکی‌گویی و ترکی‌نویسی را تشویق می‌کردند.

محاکمه‌ اللغتین به عربی و بابرنامه به ترکی از آثار این دوره است.

در این دوره حاشیه‌نویسی‌های متعددی به نثر پیچیده بر تاریخ‌های قدیم انجام گرفت.

نثر این دوره را می‌توان نثری فصیح و بلیغ دانست.

«می» اندک اندک جای «همی» را گرفته است.

واژه‌های ایدون، ایدر و اَبَر کمتر به کار می‌رود.

کم شدن لغات فارسی اصیل قدیم

تثبیت جایگاه تخلص در انتهای غزل