شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20471

نیست روشن‌گهر از سختی دوران دل‌تنگ / خون یاقوت همان جوش زند در رگ سنگ

ناامید از روشنی ای دل، به تاریکی مباش / زان که شام هجر را صبح وصالی در پی است

شِکوه از سختی ایام ز کم ظرفی‌هاست / جوی شیر است مرا پیش هر رگ سنگ

هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست / دل‌ افسرده غیر از آب و گل نیست

درمانش مخلصان را دردش شکستگان را/  شادیش مصلحان را غم یادگار مارا 
 

 تو تمامی من نمی‌خواهم وجود/ وین نمی‌باید به انبازی مرا 
 

گر به ترک عالم فانی بگویی مرد وار/ عالم باقی و ذوق جاودانی باشدت 
 

 آسمان سر بر زمین هر جای تو/ در طواف عشق یک یک جای توست

 

 منهدم گشت چو بنیاد وفا کعبه دل                       حاکمی کو که ز بیداد بتان داد زنم

 دلم ز جور بتان لذتی دگر دارد                     جفا به دفتر شوقم وفا حساب شود

 تا چند عاشقان را خوبان به رشک سوزند                      یا رب جزای خود ده این قوم بی‌وفا را

 عاشق بَرَد از بخت به دیوانِ که فریاد                    بگسستن دل مشکل و امید وفا هیچ

در ره او نبود سنگ و اگر باشد نیز / جز گهر از سر هر سنگ به پایی نرسد

هر شب من بیچاره در وقت سپیده‌دم / بر خاک سر کویت، تا کی گهر اندازم؟

کلکت گهر فشاند و این بس شگفت نیست / کاو را همیشه بحر عمان است در جوار

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل / در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

تیر بلای او را جز دل هدف نباشد / تیغ جفای او را جز جان سپر نباشد

من آزاده از خاک آزادگانم / گل صبر، می‌پرورد دامن من

سمند تو زی پرتگاه از چه پوید / ببین تا به دست که دادی عنان را

جمال کعبه چنان می‌کشاندم به نشاط / که خارهای مغیلان حریر می‌آید