شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - فصل یکم : | آزمون شماره 12268

بیا که رشک گلستان شده است خارستان/ شمیم باد بهار آید از بهارستان

امید هست که روی ملال در نکشد/ از این سخن که گلستان نه جای دلتنگی است

نشاط و کامرانی کرد خورشید/ بر ایشان زرفشانی کرد جمشید

چند گویم سخن باغ که همچون خار است/ بوستان در ره عشاق تو با چندین گل

من که با مویی به قوّت برنیایم ای عجب

وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او

هرکه محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند

به دیدار و گفتار جانپرورش/ سراپای من دیده و گوش بود

الا ای کاروان محمل برانید/ که ما را بند بر پای رحیل است

نباید دل از دست مردم ربود/ چو خواهند جایی که تنها روند

چنان خوب‌رویی بدان دلربایی/ دریغت نیاید به هر کس نمایی