شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 29317

کآمد طفلی زبون به دنیا/ بیهوده بپرورید مادر/ عشق آمد و در وی آشیان ساخت/ بیچاره شد او ز پای تا سر

موج می‌کوبد به روی ساحل خاموش/ پخش می‌گردد چنان مستی به جای افتاده، بس مدهوش/ می‌رود نعره‌زنان

دست بردار از این در وطن خویش غریب/ قاصد تجربه‌های همه تلخ/ با دلم می‌گوید/ که دروغی تو، دروغ/ که فریبی تو، فریب

سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را/ چو از این کویر وحشت/ به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها به باران/ برسان سلام ما را

مزرع سبز فلک دیدم و داس‌ مه نو / یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو

می‌دود بی‌دهشت و گستاخ او / خشمگین و تند و تیز و ترش‌رو

در تو نمرودی است آتش در مرو / رفت خواهی اوّل ابراهیم شو

دستِ ناقص دست شیطان است و دیو / زانک اندر دام تلبیس است و ریو (ریو: حیله)

واژگان ساده و قابل فهم در شعر به‌کار رفته است.

با توجه به قرار گرفتن قافیه‌ها مشخص می‌شود قالب شعر مثنوی است.

«بار دادن» در معنای «اجازه دادن»

جمله‌ها کوتاه است.