شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 27197

چو عاشق می شدم گفتم که بردم گوهر مقصود/ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد (استعاره-کنایه)

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را/بدین سرچشمه اش بنشان که خوش آبی روان دارد (تشبیه-جناس)

چو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبل/که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد (استعاره-تضاد)

هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد/سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد (تناسب-تلمیح)

چنان سدّی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش / که یأجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

ز دعوی پری زان تهی می‌روی / تهی آی تا پر ز معنا شوی

 چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را / که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 تا نقش خیال دوست با ماست / ما را همه عمر خود تماشاست

بعد از گفتگوی بسیار و مجارا، در سخن شیوه مدارا گرفتیم.

سیم بخیل از خاک وقتی برآید که وی در خاک رود.

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حیف و توانگران را دادی به طرح.

ما را آن ده که آن به.