شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15902

«تو» در مصراع نخست مضافٌ‌الیه و در مصراع دوم «متمّم» است.

«همه» در هر دو مصراع صفت مبهم و «روا» در مصراع دوم مسند است.

«نقض» هسته‌ی گروه نهادیِ مصراع دوم است.

واژه‌ی «عهد» در هر دو مورد، یک نقش دستوری پذیرفته است. 

الا ای پیر فرزانه مکن منعم ز پیمانه / که من در ترک پیمانه دلی پیمان‌شکن دارم

اگر کردم جفا و زشت‌کاری / تو با من کن وفا و مهر و یاری

گر جدا سازی به تیغ جور بند از بند من / از تو قطعاً نگسلد سررشته‌ی پیوند من

چون تو عهد خدای نشکستی / عهده بر من کز این و آن رستی

صحبت نیکان، بدان را خوب رسوا می‌کند                   می‌نماید تلخی بادام افزون در شکر

به رنگ خویش کنندت بَدان، نبینی آن                      که زر به صحبت سیماب سیم‌گونه شود

حذر ز صحبت ناجنس حرز عافیت است                     که خون ز سرانگشت خار می‌ریزد (حرز= چشم‌زخم)

بدخو شدی ز خوی بد یار بد چنانک                         خنجر خمیده گشت چو خمیده شد نیام

نیست ما را سر بستان و ریاحین امروز / نرگس مست و گل و سرو خرامان اینجاست

خبری از دل ضایع‌شده‌ی زندانی / بازپرسید که آن سرو خرامان اینجاست

من ز غیرت شوم آتشکده‌ای گر یابد / آگهی خضر که اسکندر خوبان اینجاست

شتر از مصر به تبریز میارید دگر / کان شکر را چه محل این شکرستان اینجاست