شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 28244

آرایه‌های جناس و کنایه در ابیات استفاده شده است.

در برخی ابیات، تضاد دیده می‌شود.

قالب شعر قطعه است.

ابیات در ستایش خداوند است و در بیت اول، تلمیح وجود دارد.

هر که بر زیردستان نبخشاید به جور زبردستان گرفتار آید.

خردمندی که بخورد و بدهد به از عابد که روزه دارد و بنهد.

دو چیز محال عقل است، خوردن بیش از رزق مقسوم(=تقسیم شده) و مردن پیش از وقت معلوم.

از نفس‌پرور هنروری نیاید و بی‌هنر، سروری را نشاید.

گر نه آیین جهان از سر همی دیگر شود / چون شب تاری همی از روز روشن‌تر شود (کاربرد قافیه و ردیف ساده)

هر شب همی درخشد در گلستان / چون شعله‌های آذر گل‌های نار (استفاده طبیعی از آرایه‌های ادبی)

بوی جوی مولیان آید همی / یاد یار مهربان آید همی (سادگی زبان شعر)

ای آن‌که همی قصه من پرسی هموار / گویی که چگونه است بر شاه تو را کار (استفاده از دو نشانه برای یک متمم)

تو را حکایت ما مختصر به گوش آید                         که حال تشنه نمی‌دانی ای گل سیراب

غرقه دریای بی‌پایان کجا یابد کنار                             ساحلش پیدا نباشد بحر بی‌پایان ما

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل               کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها

مکن ملامت خواجو به عشق‌بازی و مستی                  که بر کناری و دانم که حال غرقه ندانی