شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12198

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو/ برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

هر آدمی‌ای که مهر مهرت/ در وی نگرفت سنگ خاراست

ابروش کمان قتل عاشق/ گیسوش کمند عقل داناست

بر آتش عشقت آب تدبیر/ چندان که زدیم باز ننشست

چو کحل بینش ما خاک آستان شماست / کجا رویم بفرما از این جناب کجا

تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم / وز این سرگشته مجنون چه می‌خواهی نمی‌دانم

معدن علم است دل، چرا بنشاندی / جور و جفا را در این مبارک‌معدن

این مدت عمر ما چو گل ده روز است / خندان‌لب و تازه‌روی می‌‌باید بود

از غم به ‌سان سوزن زرینم / در آرزوی سیم‌بر و دوشی

گردد می لعلی عرق از سرخی رویت / از عکس تو در آینه زنگار شود سرخ

به‌سان موج می‌بالم به طوفان / به رنگ شعله می‌رقصم در آتش

قصه حال پریشان من امشب ز غمت / به درازی چو سر زلف تو بگذشت ز دوش

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من