شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17605

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

در آرزوی رویش چندین عجب نباشد / گر آفتاب از این پس پیش از سحر برآید

گر بر زمین بیفتد آب دهان یارم / از بیخ هر نباتی شاخ شکر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد / چون بر گل عذارش ریحان‌ تر برآید

من آن گمان نبردم کز خطّ دود رنگش / چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

بر در شاهم گدایی نکته‌ای در کار کرد / گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزّاق بود

هرزه داند روانِ بیننده / آفرین جز بر آفریننده

عقل مانند ماست سرگردان / در ره کنه او چو ما حیران

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد / بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی

فتنة صد انجمن، آشوب صد هنگامه‌ایم                          گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم‌ ما

گر به ظاهر چشم ما خشک است چون جام تهی               گریة مستانة ما همچو مینا در گلوست

بستن لب بر در روزی کند کار کلید                                 کوزه از خُم پر شراب ناب می آید برون   

داغ پنهانم نمی بینند و مهر سر به مهر                          آن په بر اجزای ظاهر دیده اند آن گفته اند

فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را                                                            که با هر سر نباشد آشنایی آسمانش را      (آسمان: متمّم)

ز چاک سینه‌ام دل می‌کند نظارة زلفش                                                                 چو مرغی کز قفس بیند به حسرت آشیانش را (آشیان: مفعول)

نوازد ظاهر و در دل خیال کشتنم دارد                                                               به حال خویشتن پی برده‌ام لطف نهانش را (ظاهر: مسند)

اسیر عشق را فرض است عزت بعد مردن هم                                                      میندازید بر خاک مذلت استخوانش را      (عزّت: نهاد)