شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13449

خم چوگان

شه ایران

سر و سرور

پی سهراب

طبیب از طلب در دو گیتی میاسا / کسی چون میان دو منزل نشیند

مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

بگفتا گر خرامی در سرایش / بگفت اندازم این سر زیر پایش

عشق تو بربود ز من مایه مایی و منی / خود نبود عشق تو را چاره ز بی‌خویشتنی

دوستی، دروغ، بوَد

درختان، جلوه، نسیم

نگاری، جهان، شتاب

خانه‌ای، طرب، شرر

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را

 زَ مان هِن گا - جی رِ این دی 

مان هِن گا مِ – را زَن جی رِ

هِن گا مِ ای - زَن جی رِ این

هر زَ مان هِن – ست را زَن جی