شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 13181

ز داغم پرده برگیر آتشی در جان دریا زن / ز چشمم آستین بردار و گوهر را تماشا کن

هر چه در باب لب لعل تو گوید «خواجو» / جمله در گوش کن ای دوست که مروارید است

بگذارم این قفس که پر و بال من شکست / زان سوی کاینات یکی بال گسترم

تا باغ زردروی شد از گشت روزگار / بر سر نهاد توده کافور، کوهسار

همچو صحرای قیامت سینه‌ای می‌خواستم / تا غم و درد تو را یک جا کنم گردآوری (قلب)

ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز / گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده‌ایم (وجود)

من نخواهم کرد ترک لعل یار و جام می / زاهدان معذور داریدم که اینم مذهب است (لب)

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید / شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد (قیامت)

مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را/ در آبگون ساغر فکن آن آب آتش‌رنگ را

 سخن از خرقه و سجاده چه گویی خواجو/ جام می نوش که از صومعه دور است اینجا

هر که را بینی به عالم دل به چیزی خوش بود/ عاشقان را دل به یاد چهرۀ دلبر خوش است

 هر که زین گنبد گردنده کناری نگرفت/ چون مه نو به همه شهر شد انگشت‌نمای

سرو بگذار که قدی و قیامی دارد/ گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را

به عشق روی نکو دل کسی دهد سعدی/ که احتمال کند خوی زشت نیکو را

لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم/ سخن بگفتی و قیمت برفت لؤلؤ را

 دگر به دست نیاید چو من وفاداری / که ترک می‌ندهم عهد بی‌وفایی را

گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب  کن         یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن (جهان = مردم جهان)

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر           کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو(سر = فکر و اندیشه)

به یاد خم ابروی گلرخان                               بکش جام در بزم می‌خوارها(گلرخان = زیبارویان)

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک بی‌گناه         ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم (جام = شراب و نوشیدنی)