شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18292

ای سرور باران و فصل ها

تاریخ روستای کوچکی را به یاد خواهد آورد.

بگذار بوسه زنیم بر شمشیری که در دستان توست.

در زمانه سقوط و ویرانی جز تو کسی نمانده است.

بنالم ایرا (زیرا) بر من فلک همی کند آنک / به زخم زخمه بر ابریشم رباب کنند                                                                                                          «فلک: نهاد»

ز بس که بر من باران غم زنند مرا / سرشک دیده صدف‌وار درّ ناب کنند                                                                                                              «سرشک: مفعول»

ز درد وصلت یاران من آن کنم به جزع / که جان پیران بر فرقت شباب کنند                                                                                                              «من: مضافٌ‌الیه»

چو هیچ دعوت من در جهان نمی‌شنوند / امید تا کی دارم که مستجاب کنند                                                                                                              «دعوت: مفعول»

میوه من جز گزیدن‌های پشت دست نیست / منفعل از التفات نوبهارم همچو سرو                 کنایه، تشبیه

نشود دیده من باز چو بادام به سنگ / بس که از دیدن اوضاع جهان سیرم من                       تشبیه، حس‌آمیزی

مرا چو صبح به دست دعا نگه دارید / که روشن است جهان از نفس کشیدن من                        اغراق، تشبیه

ز انصاف فلک، دلسرد غوّاصی شدم صائب / ز بس گوهر برون آوردم و ارزان خرید از من             استعاره، جناس

پنج _ چهار

پنج _ سه

چهار _ چهار

چهار _ سه