شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 27317

اوست یقین رهزن تو خون تو در گردن تو / دور شو از خیر و شرش دور شو از نیک و بدش

از دست او جان می‌برم تا افکنم در پای او / تا تو نپنداری که من از دست او جان می‌برم

ای پیک پی‌خجسته که داری نشان دوست / با ما مگو به‌جز سخن دل‌نشان دوست

ما را چه از آن قصه که گاو آمد و خر رفت / هین وقت لطیفست از آن عربده باز آ

از در ما چون درآمد دل ز روزن بر پرید (از دَرِ ما چُن دَرامَد دل ز رُزَن بَرپَرید)

دست قبا در جهان نافه‌گشای آمده است (دستِ قَبا دَر جَهان نافِ گُشا یامَدست)

کجائی تو کز بادت ابرش فتاده است (کُجائی تُ کَز بادَت ابرَش فُتادَست)

برفتی از سر غفلت نپرسمت که کجایی (بِرَفتی یَز سَر غِفلَت نَپُرسَمَت کِه کُجایی)