شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16794

سعدی که داد وصف همه نیکوان بداد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش 

امید لذت و عیش از مدار چرخ مدار / که در دیار کرم نیست ز آدمی دیٌار 

هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند / گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

صد هزاران گل شگفت و بانگ مرغی برنخاست / عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

تا زیرخاکی ای درخت تنومند / مگسل از این آب و خاک رشته ی پیوند

جز از جام توحید هرگز ننوشم / زنی گر به تیغ ستم گردن من

اگر کشد به فلک سر، بنای ظلم و ستم / ضرورت است که آن خانه را خراب کنید

چو ایران نباشد تن من مباد / بدین بوم و بر زنده یک تن مباد

من مجرمِ محبّت و دوزخ، فراق یار / وآه درون به صدق مقالم (گفتار)‌ دلالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول‌تر / زیرا که باغ بی تو محلّ ملالت است

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم / دردا که حال عشق برون از مقالت است

گیرم به خون دیده نویسم رساله را / کس را در آن حریم چه حدّ رسالت است

شور بزم دوستان از ناله گرم من است / همچو بانگ نی میان انجمن پیچیده‌ام

ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست / بیا بیا که غلام توام بیا ای دوست

چو روز حشر برآریم سر ز خواب اجل / به روی دوست شود باز چشم بسته ما

ز دیدنت نتوانم که دیده بردوزم / وگر معاینه بینم که تیر می‌آید