شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17235

یک

دو

سه

چهار

 ای دل، صبور باش و مخور غم که عاقبت / این شام، صبح گردد و این شب، سحر شود

چو گوش چرخ و زمین و ستاره در کف توست / کجا روند همان‌جا که گفته‌ای که بیا

 تا گل روی تو دیدم همه گل‌ها خارند / تا تو را یار گرفتم، همه خلق اغیارند

 هر چه نتوانیم با خود برد از این عبرت‌سرا / هست تا فرصت، برون از خانه می‌ریزیم ما

مَه چه باشد که به روی تو برابر کنمش                    یا ز رخسار تو گویم که به جایی ماند

نگویمت به تو می‌ماند از عزیزی عمر                که عمر اگر چه عزیز است هم نمی‌ماند

خواهم سر خود گوی‌صفت باخت ولیکن                 شرط است بدین سر که به چوگان تو باشد

تیر مژگان تو از جوشن جان می‌گذرد                   بر دل من مزن ای جان که تویی در دل من

هر نسيمي كه به من بوي خراسان آرد          چون دم عيسي در كالب دم جان آرد

لبت تا در لطافت لالة سيراب را ماند          دلم در بي قراري چشمة سيماب را ماند

قدّ همه دلبران عالم          پيش الفِ قدت چو نون باد

صدف‌وار گوهرشناسان راز          دهان جز به لؤلؤ نكردند باز