شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18709

گفتا برو چو خاک تحمل کن ای فقیه / یا هر چه خوانده ای همه در زیر خاک کن

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب / مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم

چون رایت عشق آن جهان گیر/ شد چون مه لیلی آسمان گیر

دل من به دور رویت ز چمن فراغ دارد / که چو سرو پای بند است و چو لاله داغ دارد

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست/گفت با ما منشین کز تو سلامت برخاست

عقل دیوانه شد آن سلسله‌ی مشکین کو / دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

افسوس که شد دلبر و در دیده گریان/تحریر خیال خط او نقش بر آب است

باز آی که باز آید عمر شده حافظ / هرچند که ناید باز تیری که بشد از دست

 یکی    

دو تا   

 سه تا

 چهار تا

مرد آن است که در کشاکش دهر                                       سنگ زیرین آسیا باشد

پس از دشواری آسانی است ناچار                                       ولیکن آدمی را صبر باید

سختی ایّام نتواند مرا خاموش کرد                                     خنده‌ها چون کبک در کوه و کمر باشد مرا

با تهی‌دستان ندارد سختی ایّام کار                                     سرو بی‌حاصل ز سنگ کودکان آزاده است