شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 26989

سه

چهار

پنج

دو

زیرا زبان سراسری ممالک ایران بود.

حکومت وقت، این اجبار را ایجاد کرده بود.

در مدارس عهد، عمدتا تحصیل علوم دینی و ادبی میسر بود.

استادان مسلط به این زبان در مراکز آموزشی آن زمان وجود نداشتند.

 آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده بیشتر آثار دینی است و حتی رساله‌های غیردینی پهلوی هم‌ رنگ دینی دارند.

 محمدتقی بهار، نثر فارسی را در شش و شعر فارسی را در هفت دوره طبقه‌بندی کرده است.

نخستین آثار نظم زبان فارسی در دوره اسلامی، ابتدا در خراسان بزرگ (خراسان کنونی و افغانستان و تاجیکستان، ماوراءالنهر و ترکستان) پدید آمدند.

خروج شعر از دربار در قرن 5 و 6 هجری، موضوع شعر را محدود به مفاهیم خانقاهی کرد.

قالب غزل در اواخر این دوره رشد می‌نماید. _ روح شادی و نشاط و خوش باشی، در شعر غلبه دارد. _ کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد

استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حدّ اعتدال است. _ اشعار پندآموز و اندرزگونۀ این دوره، ساده است و جنبۀ عملی و دستوری دارد. _ فراوانی ترکیبات نو

قافیه و ردیف، بسیار ساده است. _ معشوق، عمدتاً زمینی است. _ تفاوت تلفّظ برخی از کلمات در مقایسه با زبان امروز

در توصیف پدیده‌ها بیشتر از تشبیه حسّی بهره گرفته می شود. _ مضمون عمدۀ اشعار این سبک، حماسه، مدح و اندرز و ... است. _ کم بودن لغات عربی