شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20101

الف - ت

الف - پ

ب - پ

ب - ت

چه در کعبه چه بت‌خانه همه اوست / درون هر دو این‌جا دمدمه اوست                                                                                                                                                                                       

چو آن فیض جلال لایزالی / نماید روی خود از پرده حالی                                                                                                                                                                                                               

همه پیدا شوند از تابش نور / به نزدیکی او روی آورند دور                                                                                                                                             

عاشقان جان‌باز این راه آمدند / وز دو عالم دست‌کوتاه آمدند                                                                                                                                                                                               

زحمت جان از میان برداشتند / دل به کلی از جهان برداشتند                                                                                                                                                                                                        

جان چو برخاست از میان بی‌جان خویش / خلوتی کردند با جانان خویش                                                                                                                                                     

نیست مردم را نصیبی جز خیال / می‌نداند هیچ کس تا چیست حال                                                                                                                                                                                              

هر که گوید چون کنم، گو چون مکن / تا کنون چون کرده‌ای اکنون مکن                                                                                                                                                                                                 

هر که او در وادی حیرت فتاد / هر نفس در بی‌عدد حسرت فتاد                                                                                                                                             

درنگر ای سالک صاحب‌نظر / تا محمّد کو و آدم، درنگر                                                                                                                                                                                                             

هر دو عالم را و صد چندان که هست / گر بسایی و ببیزی آنک هست                                                                                                                                                                                               

چون سرای پیچ‌پیچ آید تو را / با سر غربال هیچ آید تو را                                                                                                                                              

دل ربودی و ندانی که به جان یار توام / می‌دهم جان به وفای تو کنون تا دانی       می‌دهم

زد علم آتشم از قد تو آخر چه شود / بنشینی و دمی آتش من بنشانی                  شود

از برای آن که تا نشناسد او را هر کسی / ماه مهرافزاش هر دم جلوه دیگر کند                   کند

تو را از لذّت دیدار هرگز کی خبر باشد / که میلت جمله با حور است و با لذّات جنّاتش       است