شرکت در آزمون آنلاین فارسی 3 - درس 11: آن شب عزیز | آزمون شماره 944

جعد سنبل چون شکن گیرد ز باد صبحدم / از شکنج زلف آن پیمان شکن یاد آورید

بشنوید آغاز و انجام حدیث خسروان / پس ز آغاز من و انجام من یاد آورید

هر کجا بینید زهر خشم در جام غضب / از من و از خلق خشم آشام من یاد آورید

من به خاک این عهد و پیمان می برم باشد شما / روزی از عهد من و پیمان من یاد آورید 

گفتن ندارد، خودتان می‌دانید که من بیش از همه مسر بودم در شنیدن حرف‌های شما.

دستتان را بر چشم‌های درشتتان که در نور آفتاب جمع شده بود، همایل کرده بودید. 

بر خودم مصلطّ شدم و پشت ردیف آخر، گوشه‌ای کز کردم. شما هم مرا دیدید. 

از میان بچه‌ها در آمدیم. از حال و روز سؤال کردید و من خبر قابل عرض نداشتم.

یک کربلا شکوه به چشمت نهفته است / ای روضهٔ مجسم گودال قتلگاه

لبریز زندگی است نفس‌های آخرت / آورده مرگ گرم به آغوش تو پناه

شاهد نیاز نیست که در محضر آورند / در دادگاه عشق رگ گردنت گواه

آه این سر بریدهٔ ماه است در پگاه / یا نه! سر بریده خورشید شامگاه

 خاک رهی گزیده‌ام تا چه براید آسمان / جَیب مهی گرفته‌ام، تا چه کند ستاره‌ام

وصال یار به ما بس که نقض پیمان کرد / به عهد بعد رسانیم عهد قربا را

تا نیفکنده سرت کوزه‌گر دهر به خاک / رخت در پای خم انداز و می افکن به سبوی

دل چاشنی گرفت از آن خنده‌های شور / آری نمک لذیذ نماید کباب را

روغن از چشمه‌ی قدس است به مصباح عقول / روح از او شیشه و ابدان به مثل مشکاتند

فتنه‌ی سامری و جلوه‌ی سینای کلیم / گوشه‌ی ابرویی از غمزه‌ی جادوی تو بود

کسی کو طریق تواضع رود / کند بر صریر شرف سلطنت

حسن آدم تا نیاید در جمال او کمال / کی سر تعظیم در پایش فرو آرد ملک