شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9498

ای آشنای کوی محبّت صبور باش    بیداد نیکوان همه بر آشنا رود

صبر کن بر نَفَس گرم خود ای تشنه جگر           که چو دل آب شود چشمه حیوان گردد

صبوری ورز اگر خواهی که کام دل به‌دست آری                   سرانجام همه کارت بُود از صبر پا بر جا

هر آن کسم که نصیحت همی کند به صبوری       به هرزه باد هوا می‌دمد بر آهن سردم

روز پنج‌شنبه امیر را تب گرفت؛ تب سوزان و صرصامی افتاد و خدمتکاران را متحیّر شد تا حال چون شود.

 بانگ و هزاهز و غریو خاست. امیر برخواست هیچ نمانده بود از غرقه شدن.

 دیگر روز امیر نامه‌ها فرمود به غزنین و جمله مملکت بر این حادثه بزرگ و صعب که افتاد و سلامت که به آن مقرون شد.

 اظطراب و تشویشی بزرگ به پا شد و اعیان و وزیر به استقبال رفتند، رعیّت چندان صدقه دادند که اندازه نبود.

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم                                      بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

باغبان را چه تفاوت کند ار بلبل مست                                          سراید سحری برطرف گلزارش

تا به گریبان نرسد دست مرگ                                                   دست به دامن نکنیمت رها

جادویی چون نرگس مستت به بیماری که دید                            هندویی چون طرّة پستت به طرّاری که دید