شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13237

مدّعیان عرفان، به درسی کردن عرفان و شرح اصطلاحات و پیچیده جلوه دادن مفاهیم آن پرداختند؛ در نتیجه در این دوره، کتاب‌های عرفانی مهمی به نثر نوشته شد.

ادیبان این دوره در کتاب‌های مصنوع و متکلّف بیشتر به ظاهرسازی و به صنایعی مثل استعارات دور از ذهن و آوردن سجع‌های متوالی و بی‌روح روی آوردند.

به علّت کشتن یا متواری ساختن فضلا و نابودی کتابخانه‌ها، از صحّت و اتقان مطالب کاسته شد و ضعف و انحطاط فکری این دوره را فرا گرفت.

به علّت نبودن استادان بزرگ و از بین رفتن مراکز علمی، تحقیق و تتبّع در بین علما و ادیبان سستی یافت.

 باده نوشی که در او روی و ریایی نبود / بهتر از زهد فروشی که در او روی و ریاست

روی جانان طلبی آینه را قابل ‌ساز / ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود / کاین شاهد بازاری وان پرده‌نشین باشد

بیاراست ایوان‌ها چون بهشت / گلاب و می و مشک عنبر سرشت

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم / کین چنین رفته است در عهد اَزَل تقدیر ما

یک پرتو اندیشه غم می‌خواهم / تا زینت خانه خیالم باشد

عشق چون در دل کند جا پادشاه دل شود / چون غلامان عقل را در پیش خود برپا کند

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد / ستایش خرد را بِه از راهِ داد