شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 13265

گر چه زمزم را پدید آورد هم نامش به پای / او به مویی هم روان کرد از دو چشمم نیل را

هر چه بیدادست بر ما ریز کاندر کوی داد / ما به جان پذرفته‌ایم از زلف تو بیداد را

عاشقی را کاسمان رنجه ندارد هر زمان / در زمین باشد بسی به زان که باشد بر زمین

عشق تو هر شب برانگیزد ز جانم رستخیز / چون تو بگریزی و بگذاری به تنهایی مرا

ای ذات تو فیض‌بخش هر اهل طلب / وز حسن تو گردیده فزون ذوق طرب

تو معدن ملک جودی و دیده نهند / صاحب‌جاهان به پایت از عین ادب

اوّل به وفا می وصالم درداد / چون مست شدم جام جفا را سرداد

پرآب دو دیده و پر از آتش دل / خاک ره او شدم به بادم برداد

ای آن که جهان خوش به لقای تو بود / تا دور سپهر است بقای تو بود

هر جا که حدیث بر زبانی گذرد / ختم سخن آن به که دعای تو بود

آن خان نامور که زمین در زمان او / از روی قدر طعنه به هفت آسمان کند

سهو و خطا بود که به احسان و عدل او / دانا حدیث حاتم و نوشیروان کند

متمّم _ مضافٌ‌الیه، صفت بیانی

متمّم _ صفت بیانی، مضافٌ‌الیه

مفعول _ مضافٌ‌الیه، صفت بیانی

مفعول _ صفت بیانی، مضافٌ‌الیه

دی تماشا رفته بودم جانب صحرای دل / آن نگنجد در نظر چه جای پیدا کردن است

ز روی زرد و دل درد و سوز سینه مپرس / که آن به شرح نگنجد بیا به چشم ببین

هان ای جمال دلبر ای شاد وقت تو / ما با تو بس خوشیم که خوش باد وقت تو

شمعی که در آسمان نگنجد / از گوشه سینه‌ای برآری