شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10610

ای آفتاب حُسن، برون آ دمی ز ابر / کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام / مُهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گِرد شهر / کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

والله که شهر بی‌تو مرا حبس می‌شود/ آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

منتظر گشتند زخم قهر را                                                        قهر آمد نیست کرد آن شهر را

منتظری تا ز روزگار چه خیزد                                                   عقل بخندد جز انتظار چه خیزد

منتظرِ راحت، نتوان نشست                                                       کان به چنین عمر نیاید به دست

بر بوی همدمی که بیابم یگانه رنگ                                             عمرم در آرزو شد و در انتظار هم

چون مرد دانا و توانا باشد حمل بار گران قالباً او را رنجور نگرداند، و صاحب‌همّت روشن‌رأی را کسب کم نیاید، و عاقل را تنهایی و غربت زیان ندارد.

من به نزدیک شما دیوانه‌‌ام و شما به نزدیک من هشیار. جنون من از شدّت محبت است و صحّت شما از غایت غفلت. پس خداوند اندر دیوانگی من زیادت کناد تا قربم در قرب زیادت شود و در هشیاری شما زیادت کناد تا بُعدتان بر بُعد زیادت گردد.

هر که به خدای‌تعالی بسنده کند سرش به صلاح شود، و هرکه از مَناهی وی بپرهیزد سیرتش نیکو گردد و هرکه غذای خود نگاه دارد نفسش ریاضت یابد.

و آن‌ که غفلت بر احوال وی غالب و عجز در افعال وی ظاهر، حیران و سرگردان و مدهوش و پای‌کشان، چپ و راست می‌رفت و در فراز و نشیب می‌دوید تا گرفتار شد.

ای رود! تا مسافر دریا شوی، شبی / یک استکان نسیم به آتشفشان ببخش

همچو خورشید به ذرّات جهان قسمت کُن / گر نصیب تو ز گردون، همه یک نان باشد

در کوی می‌کشان نبود راه بُخل را  / این‌جا ز دست خشک سبو آب می‌چکد

خرج ابر از کیسه دریاست حیرانم چرا / اینقدر ایستادگی با تشنه‌جانان می‌کند