شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 901

به وقت نومیدی امیدوار باش و نومیدی را در امید بسته دان و امید را در نومیدی

متعلّقان دیوان را فرمود که مرسوم فلان را چندان که هست مضاعف کنید.

او را گفت: از آن بوستان که بودی ما را چه تحفه کرامت کردی؟

از هر گوشه‌‌ای توشه‌‌ای می‌‌جستم، دل را مکانی طلب می‌‌کردم و منزل 

زمین ز گریه ابر است چون بهشت نعیم/ هوا ز خنده برق است چون کُه سینا

کنار جوی پر از جامهای یاقوت است/ که شد به جوی درون رنگ آب چون صهبا

زمین به خوبی چون روی دلبر گلرخ/ هوا به خوشی چون طبع مردم دانا

شیدا شدهام چرا همی ننهی / زنجیر دو زلف بر من شیدا

مگرکه بر رخ من داغ عشق میبینی/ میان داغ نبشته که نحن نزّلنا

الست عشق رسید و هر آن که گفت بلی / گواه گفت بلی هست صدهزار بلا

خرد نداند و حیران شود ز مذهب عشق/ اگرچه واقف باشد ز جمله مذهبها

شاخ عشق اندر ازل دان بیخ عشق اندر ابد/ این شجر را تکیه بر عرش و ثری و ساق نیست

کمان به زه را به بازو فگند/ به بند کمر بر، بزد تیر چند

تهمتن به قلب اندر آمد نخست/ زمین را به خون دلیران بشست

به رستم بر، آن‌گه ببارید تیر/ تهمتن بدو گفت: بر خیره خیر

پای‌هاشان را به بند و دست‌هاشان را به بر/ مغزهاشان را بکوب و خانه‌هاشان را بکاب

اگر چه آتش را قربی و عزتی باشد/ به نفس خویش عزیز است نیز خاکستر

کرد بدرود باغ، بلبل از آنک/ مر چمن را ز برف ناطورست

چو بنگریم همیدون پس از قضای خدا/ بلای ما همه قزدار بود و چالندر

به نور آذری و از تو دیده‌ام در آب/ به لطف آبی و از توست در دلم آذر