شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19009

از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم / از کثرت خار از گل بی خار گذشتیم (ماضی ساده)

غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور / پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را (ماضی بعید)

نسوخت هر که در این ره نفس نمی‌داند / که سوختن پر و بال است جانِ سوخته را (مضارع اخباری)

جان گدازی اگر به آتش عشق / عشق را کیمیای جان بینی (مضارع التزامی)

رو رو جانا همی غلط پنداری / گندم نتوان درود چون جو کاری

تو آن گندم‌نمای جوفروشی / که در گندم جو پوسیده پوشی

همه گندم‌نمای جودارند / همه گل‌صورتند و پرخارند

به بازار گندم‌فروشان گرای / که این جوفروش است و گندم‌نمای

هر ساعت صبر من بود کم / هر ساعت درد من بود بیش

بشکیب ازیرا که همی‌ دست نیابد / بر آرزوی خویش، مگر مرد شکیبا

ما صبر گزیدیم به دام تو که در دام / بیچاره شکاری خبه گردد ز تپیدن (خبه: خفه)

چو در دست‌تنگی نداری شکیب / نگه دار وقت فراخی حسیب (حسیب: حسابرسی)

چو سهراب شیراوژن، او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید (مفهوم: لبخند همراه با تأسف)

کمان را به زه کرد و بگشاد بر / نبد مرغ را پیش تیرش گذر (مفهوم: آماده شدن برای تیراندازی)

سپهبد، عنان، اژدها را سپرد / به خشم از جهان، روشنایی ببرد (عنان سپردن: کنایه از تازاندن اسب)

نباشی‌ بس‌ ایمن‌ به‌ بازوی خویش / خورد گاوِ نادان ز پهلوی خویش (مفهوم: آسیب‌پذیری از غرور به داشته‌ها)

چون گذارت فتد به گورستان                                                                          بر مزار گذشتگان برخوان

دست بر بر زد و بر سر زد و بر جبهت                                                             گفت بسیاری لا حول و لا قوّت

بهایی، بر آن رنگ‌های شگفت                                                                        نوندی بر آن بر ستامی گران

بر نهاده بر برِ چون سیم و سوسن داشتم                                                       لب نهاده بر لب چون شیر و شکر داشتم