شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17763

زره بر برش یک به یک بردرید

فرود آمد از دژ به کردار شیر

سر نیزه را سوی سهراب کرد

به سهراب بر تیرباران گرفت

خرقه رهن خانه‌ی خمّار دارد پیر ما / ای همه رندان مرید پیر ساغرگیر ما

سرو را باشد سماع از ناله دلسوز مرغ / مرغ را باشد صداع از ناله‌ی شبگیر ما

داوری پیش که شاید برد اگر بی‌موجبی / خون درویشان بی‌طاقت بریزد میر ما

هم مگر لطف تو گردد عذرخواه بندگان / ورنه معلوم است کز حد می‌رود تقصیر ما 

هفت تا

شش تا

پنج تا

چهار تا

هرگه که یادم آید از آن سید شهید / عیشم شود منقص و عمرم شود هبا
در آرزوی آب، چون اویی بداد جان / لعنت بر این جهان به‌نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم / ز آتش او شعله‌ها اندوختم
تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز/ تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کآن غبار / تا دامن  جلال جهان‌آفرین رسید
هست از مالال گرچه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌  بینم دوا کو / دل خوبان عالم را وفا کو
سراسر جمله عالم پرشهید است / شهیدی چون حسین کربلا کو؟

ای چشمه سار خوبی، یک ره ز عین رحمت              بر خاک من گذر کن تا از زمین بجوشم(مجاز- ایهام تناسب)

 فکر رنگین از بهار خاطر ما لاله‌ای است              مصرع برجسته سروی از کنار جوی ماست (حس‌آمیزی- تشبیه)

کنون که کشتی عمرم فتاده در غرقاب                 کجا به ساحل شادی رسم ز ورطه غم (تلمیح- تضاد)

 چون تیر زند چشمت سیّاره هدف گردد                 چون تیغ کشد مهرت، گردون سپر اندازد (استعاره- کنایه)