شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16920

ناهید نصیحت

محمّد شکرچی

فرانسوا کوپه

نزار قبّانی

پاسی از شب رفته بود و برف می‏‌‏بارید / چون پرافشان پری‌های هزار افسانه‌ی از یادها رفته / باد چونان آمری مأمور و ناپیدا / بس پریشان حکم‌ها می‏‌‏راند مجنون‌وار / بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته...

هر درختی به اندازه‌ی ترس من برگ دارد. / جرئت حرف در هُرم دیدار حل شد. / ای سرآغازهای ملوّن! / چشم‌های مرا در وزش‌های جادو حمایت کنید. / من هنوز / موهبت‌های مجهول شب را / خواب می‌بینم...     

در آوارِ خونینِ گرگ‏‌‏ومیش / دیگرگونه مردی آنک، / که خاک را سبز می‏‌‏خواست / و عشق را شایسته‏‌‏ی زیباترینِ زنان / که این‏‌اش / به نظر / هدیّتی نه چنان کم‏‌‏بها بود / که خاک و سنگ را بشاید...         

خفتگان نقش قالی، دوش با من خلوتی کردند / رنگشان پرواز کرده با گذشت سالیان دور/ و نگاه این یکیشان از نگاه آن دگر مهجور / با من و دردی کهن،‏‌‏ تجدید عهد صحبتی کردند ...

اگر هرچه باشد مرادت خوری / ز دوران بسی نامرادی بری

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی / به پیام آشنایی بنوازد آشنا را

روزی اندر کوی خود بینی قیامت خاسته / زانکه آه دردمندان کم ز نفخ صور نیست

مکتوب مرا در بغل خود که گذارد / در کوی تو گر رخنه دیوار نباشد