شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 6007

مردمان اندر فقر و غنا، هر کسی سخن گفته‌اند و خود را چیزی انتخاب کرده و من آن انتخاب کنم که حق مرا انتخاب کند و مرا اندر آن نگاه دارد. اگر توانگر داردم غافل و گذشته نباشم و اگر درویش داردم حریص و معرض نباشم.

در بارانی عظیم به دهی رسیدم و سرمای زمستان مرا غلبه کرده بود و تن پوش بر تن من تر گشته. به مسجدی رسیدم. مرا اندر آن‌جا راه ندادند، دیگر مسجد و سومی هم چنان. عاجز آمدم و سرما بر تن من قوت گرفت. دامن خود به آتش کشیدم، دود آن به زیر من برآمد. جامه و رویم سیاه شد. آن شب به مراد خود رسیده بودم.

و اندر اخبار است که روزی پیغمبر صَلّی اللّهُ عَلَیه و سَلَّم گرد پای نشسته بود. جبرئیل آمد و گفت: «یا محمّدُ، إجْلسْ جِلْسَةَ العبید. بنده‌ای، چون بندگان نشین اندر حضرت خداوند، تعالی.»

وی را زن و فرزند نیست هرچه اندر وهم صورت گیرد و اندر خرد اندازه بندد، وی جلّ جلالُه آفریدگار آن است و دارنده و پروردگار آن.

محدود به زمانی می‌داند که انسان کار خیر می‌کند.

همیشگی می‌داند.

غیرممکن می‌داند.

محدود به برخی مکان‌های مقدّس می‌داند.

خداوند را شکر نعمت گزار، که چشم از تو دارند مردم بسی، نه تو چشم داری به دست کسی. 

خدایا دلم خون شد و دیده ریش، چو می‌بینم انعامت از گفت بیش.

گر انعام او برشمارد کسی، بدان تا کند شکر نعمت بسی، ز شکر وی آن نعمت افزون بود.

آن‌چه در علم بیش می‌باید، دانش ذات خویش می‌باید.

نعمتی بهتر از آزادی نیست / بر چنین مائده کفران چه کنم؟

باشد آن کفران نعمت در مثال / که کنی با محسن خود تو جدال

کفران نعمتش سبب قطع وصل شد / زینش بتر سزاست دل ناسپاس ما

 مرا درگاه تو قبله ست و در وی / اگر کفران کنم چه من چه کافر

عدم استفاده از نعمت‌ها در راه نافرمانی خداوند – انجام ندادن کارهای حرام

گفتن «الحمدلله» – انجام ندادن کارهای حرام

انجام ندادن کارهای حرام – گفتن «الحمدلله»

انجام ندادن کارهای حرام – عدم استفاده از نعمت در راه خدا