شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 14979

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را / که به ماسوا فکندی همه سایۀ هما را

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او / زان سفر دراز خود عزم سفرنمی‌کند 

ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی / پیوند روح کردی پیغام دوست دادی

روی رنگین را به هرکس می‌نماید همچو گل / ور بگویم بازپوشان، بازپوشاند ز من

گر تو به شمشیر و تیر حمله بیاری رواست

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد

وز من جفا نیاید دانم که نیک دانی

از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه 

من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را / وین دلاویزی و دلبندی نباشد موی را

شرحت کسی نداند، وصفت کسی نخواند / همچون تو ماه سیما، در بحر و بر نباشد

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را / یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را

چنان  خوب‌رویی  بدان  دلربایی / دریغت نیاید  به  هر کس نمایی

یک لحظه‌ات پر می‌دهد یک لحظه لنگر می‌دهد / یک لحظه صبحت می‌کند یک لحظه شامت می‌کند

جور بکن که حاکمان جور کنند بر رهی / شیر که پایبند شد تن بدهد به روبهی

به نظم اندر آری دروغی طمع را / دروغ است سرمایه مر کافری را

معمور آن دو چشمم آیا کجاست جامی / بیمار آن دو لعلم آخر کم از جوابی

بی مزد بود و منّت هر خدمتی که کردم / یا رب مباد کس را مخدوم بی‌عنایت

عشق تو تا جان و دل خواست که یغما کند / تا جگرم خون نکرد از سر آن، برنخاست

در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست / مست از می و میخواران از نرگس مستش، مست

کرد ز سرّ حال من مردم شهر را خبر / ناله من که می‌رود خانه به خانه کو به کو