شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18365

در صدف دریا  به نور رای او سازد همی / از سرشک ابر مروارید و درّ شاهوار

اهل دنیا بی بخیل ، بی قیاس / بوریافان اطلس ناشناس (بوریا=حصیر)

چون که راهش بسته شد،شد بینوا/ تشنه ماند وزار با صد ابتلا

به مروارید دندان های چون نور / صدف را آب دندان داده از دور

اگر بد کنی چشم نیکی مدار/ که هرگز نیارد گز انگور بار

منه تو رهی کان نه آیین بود / که تا ماند آن بر تو نفرین بود

بد و نیک ماند ز ما یادگار / تو تخم بدی تا توانی مکار

سعدیا! مرد نکونام نمیرد هرگز / مرده آن است که نامش به نکویی نبرند

سبزی دمید و خشک شد و گل شکفت و ریخت                  بلبل ضرورت است که نوبت دهد به زاغ

به یک خزان مکن از حُسن خویش قطع امید                    که گلستان تو را نوبهار بسیار است

باغی است تازه باغ عِذارش که بی‌گزاف                        صد فصل در میان خزان و بهار اوست

در بهار از من مرنج ای باغبان گاهی اگر                       یاد از بی برگی فصل خزان آرم تو را

شخصیت‌بخشی _ تضاد

تلمیح _ تشبیه

مجاز _ حس‌آمیزی

جناس _ ایهام

ستایش نبرد آن که بیداد بود / به گنج و به تخت مهی شاد بود
گسسته شود در جهان کام اوی / نخواند به گیتی کسی نام اوی

توانگرا دل درویش خود به‌دست‌آور / که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند
بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

نامرادی و مراد این جهان / تا بجنبی بگذرد در یک زمان
چون جهان می‌بگذرد بگذر تو نیز / ترک او گیر و بدو منگر تو نیز

که دست در خم می زد که خون ما جوشید / که برفروخت که در چشم ما حیا جوشید
ترانه‌ای که چمن را به خون گرم گرفت / که ناگذشته بر او سینة صبا جوشید