شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16760

سهراب سپهری، علی اسفندیاری، ناصرخسرو

جلال آل احمد، نیما یوشیج، ناصرخسرو

سهراب سپهری، جلال آل احمد، خسرو پرویز

 سهراب سپهری، جلال آل احمد، ناصر خسرو

عقلم از غمزه‌ی آن چشم سیاه اندیشد / زانکه هشیار بود بر حذر از مردم مست

گفتمش دور از تو در چشم جهان‌بین نور نیست / گفت باور می‌توان کرد این سخن پر دور نیست

هر دو ابروی تو طاقند به خوبی لیکن / کاکلت آمده در حسن از ایشان بر سر

در صدف گوهر جدا باشد ز آغوش صدف / وصل هجران است هر جا دورباشِ ناز هست

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت                                 ز حرف‌های جگرسوز، جان سوخته را

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است                                     دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل                                        توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

ز دودمان اصیلم همین گواهم بس                                              که شرم این سخنم خون ز چهره بیرون داد

می با جوانان خوردنم باری تمنّا می‌کند             تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد          بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

چندان کز این دو دیده من رفت روز و شب           هرگز نرفت خون شهیدان کربلا

بخت بازآید از آن در که یکی چون تو در‌آید        روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید

غرّه بودم به شکیبایی و خودبینی عقل                                                                                          برق عشق آمد و در خرمن پندار افتاد

شوق قالب شد و وجدم به خرابات کشید                                                                                           لاجرم ولوله در خلق به یک بار افتاد

طعنة خلق و جفای فلک و جور رقیب                                                                                                همه سهل است اگر یار وفادار افتاد

به قضا تن ده و بی فایده مخروش ای دل                                                                                           همه تدبیر بود بیهده چون کار افتاد