شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 21579

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود. آثار برجای مانده این زبان به خط میخی است.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

شاخه شمالی از گروه غربی فارسی میانه را پهلوانیک می‌گویند.

منظومه‌هایی چون یادگار زریران و درخت آسوریک اصلی پهلوی دارند.

«کسایی مروزی» پس از «ناصرخسرو» قصیده‌ای تمام و کمال در موضوع موعظه و نصیحت سروده است.

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره، حماسی، مدحی و غنایی بود.

شعر حکمی در دوره سلجوقیان به پختگی رسید.

داستان‌سرایی و قصه‌پردازی و آوردن حکایت‌ها و مثل‌ها در شعر این دوره آغاز گشت.

آوردن اصطلاحات علمی و اشعار و امثال در نثر این دوره رایج شد.

 اصل تفسیر طبری را محمد بن جریر طبری نوشته و ابوعلی بلعمی آن را به فارسی ترجمه کرده است.

نثر این دوره بیشتر به موضوع‌های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

موضوع کتاب شاهنامۀ ابومنصوری تاریخ گذشته ایران است که امروزه فقط نیمی از این کتاب باقی مانده است.

سپهدار چون پیش لشکر کشید/ یکی ژرف دریای بی بُن بدید

در قالب این خاکیان عمری است سرگردان شدم / چون جان اسیر حبس شد، جانانه را گم کرده ام

عقیقی شرابی که در آبگینه / درخشان شود چون سهیل یمانی

جادویی آغاز کرده است آتش ارنه از چه رو/ گاه پشتش روی گردد گاه پایش سر شود