شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9006

آن که حیاط در بدنامی و دشمنا یگی خلق گذارد نام او در جمله زندگان برنیاید

صحبت پادشاه و غربت جوار او به گرمابه و گرم ماند هر که بیرون بود به آرزو خواهد که اندرون شود

دو قباله نبشته بودند همه اسباب حسنک را به جمله از جهت سلطان و وی اقرار کرد به فروختن آن به طوع و رغبت

ناگاه حکیم را دید دست و پای بسته و بر سر افکنده و او را به خاری می برند و با سوار و پیاده بسیار بردند

شکر کند چرخ فلک ، از ملک و ملک و ملک/ کز کرم و بخشش او ، روشن و بخشنده شدم
 

به بوی زلف تو دادم دل شکسته به باد/ بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد
 

وفا را زاد مادر چون مرا زاد/ جفا را زاد مادر چون تو را زاد
 

درد بی‌عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من/ داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

 بر سر آب روان زندگانی چون حباب / ساده لوحی بین که رنگ خانه می‌ریزیم ما

در گلشنی که خرمن گل می‌رود به باد / دلبستگی به خار و خس آشیانه چیست؟

در کار جهان صرف مکن عمر به امید / کافسوس بود حاصل این کار و دگر هیچ

نه یک دلبستگی دارد بدان زلف «اوحدی» کاو را / اگر پنجاه دل بودی به جان در زلف او بستی