شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 27824

بیابد اصل او همچو را مردان/ رسد چون ناصر خسرو به جانان

جانا ز لطف ایزدی گر بر دل و جانم زدی / هرگز نگویی انوری، روزی وفادارم تو را

خاقانی از آنگه که خبر یافت ز عشقت / از بیخبری او به جهان رفت خبرها

خداوندا در توفیق بگشای / نظامی را ره تحقیق بنمای

کاهش سادگی و روانی کلام و حرکت به سوی دشواری متن

ورود لغات زبان ترکی و مغولی به فارسی

از میان رفتن لغات مهجور فارسی نسبت به سبک خراسانی

به کارگیری ردیف‌های فعلی و اسمی دشوار در شعر

تأثیرپذیری برخی از شاعران از ادبیّات عرب و مضامین شعری آن

تنوّع یافتن شعر از نظر سبک گویندگی و موضوع

خرسندی فرزانگان از اوضاع زمانه و پرهیز از طرح نابسامانی‌های اجتماعی

پرهیز برخی از شاعران از مدح شاهان و انتساب به دربارها

طنز، حماسه، هجو، عرفان، تغزل، پند و اندرز

هجو، داستان‌سرایی، حکمت و موعظه، تغزل، تصوف

مدح، هجو، طنز، وعظ و حکمت، داستان‌سرایی، تغزل، حماسه

پند و اندرز، عرفان و تصوف، طنز، مفاخره، اندیشه‌های دینی

درِ بلاها باز است و انواع آفت به من محیط و راه مَخوف، با این همه دل از خود نشاید برد.

ای احدی که در ذات و صفات بی‌همتایی و ای خالقی که راهنمایی و ای قادری که خدایی را سزایی.

تلخ را چه سود اگرش آب خوش در جوار است و خار را چه حال از آن‌که بوی گل در کنار است.

این دنیا هم‌چون خنده دیوانگان است و گریه مستان! دیوانه بی‌شادی خندد و مست بی‌اندوه گرید.