شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 14858

درست، دست، مطرف

درست، دست، متوازی

دست، دوش، متوازن

دست، دوش، مطرف

مهمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان / کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل / وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من / گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود

ای ساربان آهسته رو کارام جانم می‌رود / وان دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

درویش ضعیف‌حال را در خشک‌سالی مپرس که چونی الّا به شرط آنکه مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش.

معصیت از هر که در وجود آید ناپسندیده‌تر است و از علما ناخوب‌تر که علم سلاح جنگ شیطان است.

جان در حمایت یک دم است و دنیا وجودی میان دو عدم، دین به دنیا فروشان خرند.

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان.

 طبیبی را دیدند هرگاه به گورستان رسیدی ردا در سر کشیدی. سؤال کردند، گفت: از مردگان گورستان شرم دارم. بر هر که می‌گذرم ضربت من خورده و در هر که می‌نگرم از شربت من مرده.

اگر عاشقی، دل نشانه بلا کن و اگر عارفی جان سیر محنت و قضا کن. اگر بنده‌ای هرچه او کند رضا کن و در همه مهمات اعتماد بر خدا کن.

من در نفس خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمت مردان یار شاطر باشم نه بار خاطر.

چندان که نشاط ملاعبت کرد و بساط مداعبت گسترد، جوابش نگفتم و سر از زانوی تعبّد برنگرفتم.

جواب داد که: نیکوتر سیرتی و پسندیده‌تر طریقتی ملوک را.

خرد و بزرگ را حاجت است و منافع آن خاص و عام و لشکر و رعیت را شامل.

نفس ایشان مهیب و مکرم گردد و هم لشگر و رعیت خشنود و شاکر باشند.

ثبات و وقار پادشاهان را زیباتر حلیتی و تابان‌تر زینتی است.