شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 16242

آن یار کزو خانه ما جای پری بود

چه طاعت کرده‌ام گویی که این پاداش می‌یابم

دل به دلبر می‌سپارد جان به جانان می‌فرستد

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم / فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

نگارا چرا قول دشمن شنیدی / چرا بهر دشمن ز چاکر بریدی

داد جاروبی به دستم آن نگار / گفت کز دریا برانگیزان غبار

مرا گر ز وصل تو رنگی برآید / رها کن که نامم به ننگی برآید

تو کجایی تا شوم من چاکرت / چارقت دوزم کنم شانه سرت

تو دوری از برم دل در برم نیست / هوای دیگری اندر سرم نیست

تو سروی بر نشاید چیدن از تو / تو ماهی مهر نتوان دیدن از تو

تو نزدیک منی من دور از تو / تو با من هم‌نشین من از تو غافل

جهان فتنه بگرفت و پر مشک شد هم / چو بگذشت بادی به مشکین کمندت

مکن بیقرارم چو گردون که گردون / به صاحب قرانیم اقرار دارد

ز من سایه‌ای ماند از مهر رویش / گر آن مَه ز خور سایبان برنگیرد

هر که او را ذره‌ای با ماهرویان مهر نیست / بر چنین عامی فضیلت می‌نهند اَنعام