شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18088

ب

ج

ه

ز

قامت زیبا و رویی چون بهار آراسته / راست گویی که سرو راستین آمد برون

بیداری من شمع صفت لاف زبانی است / دارم زخموشی به کمین خواب گران را 

خور و خواب و آرامگه تنگ شد / تو گفتی که روی زمین سنگ شد 

نام تو جاودان بود ای شاعر بزرگ / چونان که نام سعدی شیرین زبان ما 

به تلخ‌رو مکن اظهار تنگ‌دستی خویش / که از تپانچه بحرست روی مرجان سرخ (تپانچه: سیلی)

جان‌سوزتر ز آتش قهر است لطف عشق / اشک کباب از رخ خندان آتش است

رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد / کشتی از خشکی به دریای گهر خواهیم برد

بهشت دل‌گشای من دل‌شب‌هاست می‌ترسم / که گیرد چرخ کم فرصت ز دستم دامن شب را

موش پرسید این کمانک چیست / تله خندید کان کمان قضاست

آشیان داشت بر آن دامن دشت / زاغکی زشت و بداندام و پلشت

از بامک آن بلند خانه / کس روز عمل نکرد پرواز

چو موی سر از مرزبان باز کرد / بدو مرزبان نرمک آواز کرد

گهی ز شوق تو خورشید آشکار شود / گهی ز شرم تو زیر زمین نهان ای دوست

یک ذره گرد از آن خاک در چشم جانت افتد / با صدهزار خورشید افتد تو را ملاقات

رو بر در او سرمست، از عشق رخش، زیراک / در بزم وصال او هشیار نمی‌گنجد

دل خرابی می‌کند دلدار را آگه کنید / زینهار ای دوستان جان من و جان شما