شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 5674

قوّت شاعری من سحر از فرط ملال : قو وَ تِ شا/ عِ رِیِ من/ سَحَر از / فَر طِ مَ لال

الغیاث از جور خوبان الغیاث: ال غِ یا ثز/ جُو رِ خو با/ نل غِ یاث

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت: بِ طا عت/ قر بِ ای زد/ می تَ وان/ یافت

برو زاهدا خرده بر ما مگیر: بُ رُ زا ه_ ِ / دا خر دِ بر / ما مَ گیر

دلم جز مهر مه‌رویان طریقی برنمی‌گیرد / ز هر در می‌دهم پندش ولیکن درنمی‌گیرد

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را / این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم / به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد / دی حظّ نفس بودی امروز قوت جانی

حلال است رفتن به صحرا ولیک

آن که بمیرد به سر کوی یار

که دست صبر برپیچید و بشکست

آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت

چه شاهان که از عشق صد ملک بردند/ که آن سلطنت منتهایی ندارد

خرابم کن ای جان که از شهر ویران/ خراجی نجوید نه دیوان نه سلطان

چو یعقوب وقتم یقین بوی یوسف/ ز صدساله راهم رساند دوایی

بس غریبی بس غریبی بس غریب/ از کجایی از کجایی از کجا

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی