شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 30235

دری زبان محاوره و مکاتبه مقامات دولتی ساسانیان بوده است.

منطقه رواج آن نخست در مشرق و شمال شرقی ایران بود.

این زبان با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت.

هیچ وقت نتوانست زبان عمومی سراسر کشور ایران شود.

حدود سال 346 قمری، به فرمان ابومنصور عبدالرزّاق تألیف شد.

موضوع آن تاریخ گذشته ایران بود.

عده‌ای از دانشوران خراسان، آن را نوشتند.

امروزه بخش قابل توجّهی از آن باقی مانده است.

ایرانیان به زبان‌های فارسی، پهلوی و عربی آثار فراوان پدید آوردند.

پس از سقوط دولت ساسانی، ایرانیان در سه قرن نخست هجری به فعالیت علمی و ادبی خود ادامه دادند.

یعقوب لیث صفّاری زبان عربی را به جای فارسی، زبان رسمی قلمرو خود اعلام کرد.

در آغاز قرن سوم دولت نیمه مستقل طاهری و پس از آن،‌ دولت مستقل صفاری بر سر کار آمد.