شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15581

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق/ که در این دامگه حادثه چون افتادم

گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه/ که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تا شدم حلقه به گوش در میخانۀ عشق/ هر دم آید غمی از نو به مبارک‌بادم

هم‌چو خورشید رخ اندر پس دیوار مپوش / زان که کس چشمه‌ی خورشید به گل ننهفته است

ای که زلف سیهت بر گل روی آشفته است / ز آتش روی تو آب گل سوری رفته است

از سر زلف درازت نکنم کوته دست / که به هر تار سر زلف تو ماری خفته است

باده پیش آور که از عکس می و مهر رخت / در دلم گویی که صد خورشید تابان تافته است

بنال مطرب مجلس بگوی گفته سعدی / شراب اُنس بیاور که من نه مرد نبیدم (نَبید = شراب)

هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ایم / تا شمع‌سان جبین ز عرق پاک کرده‌ایم

زِ بهر دانه خالت همیشه مرغ دلم / به دام زلف تو گر مبتلاست گو می‌باش

اول به وفا می وصالم در داد / چون مست شدم جام جفا را سر داد