شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17557

من آزاده از خاک آزادگانم / گل صبر، می‌پرورد دامن من

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

ای همه هستی زتو پیدا شده/خاک ضعیف از تو توانا شده 

من این سخن سرودم و شرمنده‌ام از خویش / کز قطره کم‌ترم بر پهنای کوثرش

ای که بر خسته‌دلان می‌گذری از سر حشمت / هیچ دانی که شب هجر تو چون می‌گذرانند                    شب: رکن نخست (مشبّه)

آن‌چنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم / که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند                 زنجیر: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

به‌جز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم / آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند                   دیده: رکن دوم (مشبّهٌ‌به)

صبر تلخ است و طبیبان ز شکر‌خنده شیرین / همچو فرهاد به‌جز شربت زهرم نچشانند              فرهاد: رکن نخست (مشبّه)

هر دو عالم یار می‌بینم ندارم فکر غیر / من همه حق دیدم و فارغ ز فکر باطلم

پرتو نور روی تو هر نفسی به هرکسی / می‌رسد و نمی‌رسد نوبت اتصال من

با جوانان راه صحرا برگرفتم بامداد / کودکی گفتا تو پیری با خردمندان نشین

سوزناک افتاده چون پروانه‌ام در پای تو / خود نمی‌سوزد دلت چون شمع بر بالین من