شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 15893

رقابت با شاعران هندی

رواج مذهب شیعه و پایبندی شاعران به حقیقت

دور شدن سبک عراقی از واقعیت

بیان بهتر حقایق و مسائل جامعۀ نابسامان آن دوران

قصیده، طبیعی، مفردات

مفردات، غیرطبیعی، غزل

غزل، طبیعی، مفردات

غزل، غیرطبیعی، مثنوی

جریان شعر بابافغانی، شعر سعدی را به سوی سبک هندی می‌کشاند.

بعد از ظهور شاعرانی چون سعدی، مولانا و حافظ، فرصت رشد ادبیات فارسی فراهم شد.

اوضاع سیاسی و اجتماعی این قرن به تبع اوضاع ادب فارسی، آشفته بود.

جریان مکتب وقوع، بازتاب طبیعی محیط اجتماعی این عصر بود.

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون / پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود

روی جانان‌ طلبی آینه را قابل ساز / ورنه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

پیشانی عفو تو را پرچین نسازد جرم ما / آیینه کی برهم خورد از زشتی تمثال‌ها

بدان کوش تا زود دانا شوی / چو دانا شوی زود والا شوی

حکومت صفوی به شعر ستایشی و درباری و عاشقانه‌های زمینی بی‌توجه بود.

به سبب آشنایی ایرانیان با اروپا، مراکز تجمعی مثل قهوه‌خانه‌ها نیز دایر شد و شاعران در آنجا به مشاعره، مناظره و نقد آثار یکدیگر می‌پرداختند.

رفاه اقتصادی مردم در دورۀ صفوی و آبادانی شهرهای ایران، باعث شد هرکس به اندازۀ توان خود به امور فرهنگی از جمله ادبیات بپردازد.

در این دوره در دربارهای هند نیز بازار قصیده و مدح رواج نداشت.