شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 753

یک

دو

سه

چهار

آنجا که سخن کوتاه است و وصل است و هرکس را که خاموشی داند اصل است

الهی! بر ما رحمت نثارکن و رافتی از جانب خویش یادگار کن

محبت را غایت نیست از بهر آن که محبوب را نهایت نیست

مشاطه دهر خیر نیکو بداد و هر آنکس را که آمد آبرو

همه مردنی‌اند و تو زندۀ پاینده؛ همه رفتنی‌اند و تو خداوندگاری گمارنده و با همه تاونده

نا خوردن گندم با وی پیمان کنی و خوردن وی در علم غیب پنهان کنی

خداوندی. کار خداوندان کنی. تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی

او که نیافت به سبب نایافت می‌زارد. او که یافت چرا باری می‌گدازد؟

چون از عقد نماز فارغ گشت، گفتم این چه حال است؟ خار در دیده شکسته و جای نماز به خون چشم رنگین گشته

قادر است بی احتیال. قیوم است بی کشتن حال. در ملک ایمن از زوال. در ذات و نعمت متعال

ملکا! آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بر گرفت، از سنگ میوه رُست

الهی! نه دیدار تو را بهاست و نه رهی را صحبت سزاست

ما همه ستمکارانیم بر خویش عفو کن و از ما درگذار

بر هیچ پیغامبر روا نیست که فردا در آتش شود و عذاب چشد

بعد از این صواب نیست که میان من و پادشاه جمعیتی باشد

جماعتی با او نان بخوردندی پس به قیلوله مشغول شد