شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 23390

جان ندارد هر که جانانیش نیست / تنگ‌عیشی است آن که بستانیش نیست

نُه فلک از دیده عماریش کرد / زُهره و مه مشعله‌‌داریش کرد

 جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را / نجستم زندگانی را و گُم کردم جوانی را

گفت: چون گلگونه‌ی مرد است خون / روی خود گلگونه‌تر کردم کنون

من بر آن موج آشفته دیدم / یکّه‌تازی سرآسیمه اما / من سوی گلعذاری رسیدم / درهمش گیسوان چون معمّا / همچنان گردبادی مشوش

تو یکی قصه‌ای؟ آری، آری / قصّه عاشق بیقراری / ناامیدی، پر از اضطرابی / که به اندوه و شب‌زنده‌داری / سال‌ها در غم و انزوا زیست

تو بگو با زبان دل خود / هیچکس گوی نپسندد آن را / می‌توان حیله‌ها راند در کار / عیب باشد ولی نکته‌دان را / نکته‌پوشی پی حرف مردم

یاد می‌آوری آن خرابه / آن شب و جنگل آلیُو را / که تو از کهنه‌ها می‌شمردی / می‌زدی بوسه خوبان نو را / زان زمان‌ها مرا دوست بودی