شرکت در آزمون آنلاین فلسفه 2 - درس 6: خدا در فلسفه (2) | آزمون شماره 11607

هرگونه استدلالی که در فلسفه و منطق به کار برده می‌شود.

استعدادی که انسان برای استدلال‌آوری از آن بهره می‌گیرد.

استفهامی که انسان برای پذیرش استدلال در علوم گوناگون از آن کمک می‌گیرد.

توانمندی هر فرد که در بهره‌گیری از علوم مختلف و حقیقت‌یابی از آن کمک می‌گیرد.

با استفاده از عله‌العلل، وجود سلسله‌ای بی‌نهایت از معلول‌ها را نفی می‌کند.

به وجود آمدن موجودات جهان را معلول عدم ادامۀ زنجیرۀ علت‌ها تا بی‌نهایت می‌داند.

بر این نکته که تا علت وجود پیدا نکند، معلول وجود پیدا نمى‌کند، صحّه می‌گذارد.

قبول این مقدمه مستلزم پذیرش معلول بودن همۀ اجزای یک سلسله است.

از معنادار بودن حیات می‌توان وجود خداوند را اثبات کرد.

گرایش انسان به خیر و زیبایی می‌تواند به اثبات یک حقیقت متعالی منجر شود.

احساس تعهد و مسئولیت در انسان مؤخر بر اثبات خداست.

غایتمندی جهان دلیلی بر اثبات وجود خداوند است.

اصل علیت

اصل سنخیت

اصل امتناع اجتماع نقیضین

اصل امتناع ترجیح بلامرجّح

حقیقتی که پارمنیدس نخستین بار معرفی کرد.

هر دو معنای عقل و نطق را دارد.

از سخن و کلمه پدید می آید.

ظهوری از اشیاء عالم است.