شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 3 - درس اول: هستی بخش

سرچشمۀ بندگی چیست و چرا موجودات پیوسته از خداوند درخواست دارند؟

آگاهی ـ ﴿ما لهم من دونه من ولیٍّ﴾

فطرت ـ ﴿ما لهم من دونه من ولیٍّ﴾

فطرت ـ ﴿انتم الفقرا الی اللّه﴾

آگاهی ـ ﴿انتم الفقرا الی اللّه﴾

نتیجة دعوت قرآن کریم برای معرفت عمیق‌تر دربارة خداوند در کدام گزینه بیان شده است؟

یک موجود فقط در صورتی برای موجود بودن نیازمند به دیگری نیست که خودش ذاتاً موجود باشد.

ما و موجودات اطراف ما پدیده‌هایی هستیم که وجود و هستی‌مان از خودمان نیست.

هر کدام از ما بر اساس فطرت خویش خدا را می‌یابیم و حضورش را درک می‌کنیم.

ما و مجموعة پدیده‌های جهان در پدید آمدن و هستی یافتن به آفریننده‌ای نیازمندیم که سرچشمه هستی باشد.

راه عمیق‌ترین و والاترین معرفت نسبت به خداوند در مفهوم کدام بیت بیان گردیده است؟

ذات نایافته از هستی بخش چون تواند که بود هستی بخش

خشک ابری که بود ز آب تهی ناید از وی صفت آبدهی

دلی کز معرفت نور و صفا دید به هر چیزی که دید اول خدا دید

تو وجود مطلقی فانی نما ما عدم هائیم و هستی‌‌های ما

از حدیث شریف «اللهمَّ لاتکلنی الی نفسی طرفة عین ابداً» کدام مفهوم مستفاد می‌گردد؟

درک بیشتر فقر و نیازمندی معلول و نتیجه افزایش عبودیت و بندگی خداوند است.

انسان آگاه در پیشگاه الهی عاجزانه از خداوند می‌خواهد که برای یک لحظه هم، لطف و رحمت خاصش را از او نگیرد.

انسان‌های ناآگاه در سایة لطف و رحمت الهی نیازمند پیوسته خود را درک می‌کنند.

درک بیشتر فقر و نیازمندی متبوع افزایش معرفت و خودشناسی است.

در پاسخ به این سؤال که: «موجودات جهان، هستی خود را وامدار چه کسی هستند»، از کدام عبارت شریفه مدد می‌جویم و در چه صورت چیزی دیگر پدیده نیست؟

﴿انتم الفقراء الی الله﴾ ـ اگر نیاز به پدیدآورنده نداشته باشد.

﴿و الله هو الغنی الحمید﴾ ـ اگر خودش ذاتاً وجود داشته باشد.

﴿انتم الفقراء الی الله﴾ ـ اگر خودش ذاتاً وجود داشته باشد.

﴿و الله هو الغنی الحمید﴾ ـ اگر نیاز به پدیدآورنده نداشته باشد.

شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 3 - درس اول: هستی بخش | آزمون شماره 1103