شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 15224

تا دل دیوانه در زنجیر زلفت بسته‌ایم /  ای بسا عاقل که شد دیوانه زنجیر ما

گلدستۀ نزاکت حسنت که بسته است /  کز بار جلوه رنگ بهارت شکسته است 

عیار ربط الفت دیگر از یاران که می‌گیرد /  سر و گردن چو جام و شیشه است از هم جدا اینجا

خار خار آرزو در جان هرکس ریشه کرد /  زود چون خاشاک خواهد خرج آتشخانه شد 

سبک هندی از اوایل قرن یازدهم تا اواسط قرن دوازدهم هجری در ادبیات فارسی رواج داشت.

حکومت صفوی به شعر درباری و عاشقانه بهایی نمی‌داد و متمایل به آموزه‌های عرفان سنّتی عمل می‌کرد.

شرفنامه بدلیسی در عثمانی و جامع عباسی شیخ بهایی در ایران از کتب سبک ساده در نثر هندی هستند.

نثر بینابین سبک هندی، امروزه چندان روان و آسان به نظر نمی‌رسد.

در مزاج تندخویان گریه را تأثیر نیست / آتش سوزان نمی اندیشد از اشک کباب

ما به یاد خون دل گاهی شرابی می‌خوریم / تشنۀ تیغ است هر زخمی که برمی دارد آب

تا تو از خلوت صبوحی کرده بیرون آمدی / چون چراغ صبحدم در اضطراب است آفتاب

برق را فانوس نتواند حصاری ساختن / بر دل روشن نپوشد جامۀ دیبا نقاب