شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9314

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت / جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد / چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد

اشک غمّاز من ار سرخ برآمد چه عجب / خَجل از کرده خود پرده‌دری نیست که نیست

به صدق کوش که خورشید زاید از نَفَست / که از دروغ سیه‌روی گشت صبح نُخست

چنین که شمع سرافشاند و از قدم ننشست                 گمان مبر که کسی را ز دست برخیزد (توانایی انجام کاری)

دلش گشت پر درد و رخسار زرد                          پر از غم دل و لب پر از باد سرد (حسرت داشتن)

گشاده دست و گشاده دل و گشاده جبین            ستوده خوی و ستوده رخ و ستوده لقاست (خوشرویی و خوش‌اخلاقی)

مه فرو می‌شد گهی کو پرده در رخ می‌کشید                صبح برمی‌آمد آن ساعت که او رخ می‌نمود (آشکار شدن)